Vivenda para vivir, non para especular: a loita de clases contra os fondos voitres

Mentres os grandes medios se empeñan en alimentar unha psicose colectiva sobre a «okupación» —curiosamente patrocinada por empresas de alarmas e fondos de investimento—, a realidade golpea con dureza as portas da clase traballadora: o acceso a un teito digno converteuse nun luxo inalcanzable.

Hai que dicilo claro e sen complexos: a vivenda debe ser un dereito, non un vulgar negocio. O sistema actual non busca acoller persoas, senón rendibilizar ladrillos, e permitimos que os fondos voitres e os especuladores profesionais decidan quen ten dereito a un fogar e quen debe vivir coa angustia dun desafiuzamento ou dun aluguer asfixiante.

A trampa do medo e a Constitución esquecida

É indignante ver como se retorce a realidade: criminalízase o vulnerable para protexer o acaparador. A verdadeira inseguridade cidadá non é o medo a que alguén entre na túa casa mentres vas mercar o pan —relato ficticio inflado por tertulianos a soldo—; a verdadeira inseguridade é non saber se poderás pagar o aluguer o mes que vén ou se os teus fillos poderán independizarse algún día na súa propia cidade.

Os mesmos que se enchen a boca falando da «unidade de España» e do respecto á lei esquecen sistematicamente o artigo 47 da Constitución: un mandato, non unha suxestión poética, que obriga os poderes públicos a impedir a especulación.

O que vemos, porén, é unha alfombra vermella para os fondos de investimento, mentres o parque público de vivenda segue sendo unha broma de mal gusto fronte ao dos nosos veciños europeos.

Loita de clases no mercado inmobiliario

Non estamos ante un problema técnico de oferta e demanda: estamos ante unha loita de clases. O mercado inmobiliario é hoxe un dos principais mecanismos de transferencia de rendas desde o peto do traballador cara ao capital financeiro.

Cando un mozo dedica máis da metade do seu salario a pagar un aluguer, non está «dinamizando a economía»: está sendo saqueado.

A esquerda progre debe deixar de mirar para outro lado con medidas cosméticas que non tocan o nervio do problema. Non abondan os parches; fai falta un control real dos prezos do aluguer, a expropiación do uso das vivendas en mans de grandes tedores e bancos rescatados con diñeiro público, e a prohibición por lei dos desafiuzamentos sen alternativa habitacional.

O botín de 2008: como se regalou a vivenda social

O desembarco masivo dos fondos voitres asentouse tras a crise de 2008. O Estado utilizou o diñeiro de toda a cidadanía para rescatar a banca privada e crear o banco malo, a Sareb.

En vez de utilizar ese xigantesco parque de vivendas recuperadas para erguer unha rede de aluguer social, os gobernos preferiron vender paquetes enteiros de miles de casas e bloques de protección oficial a fondos internacionais a prezos de saldo.

O patrimonio que debeu protexer a clase obreira foi entregado como botín de guerra aos fondos de investimento neoiorquinos: Blackstone, Cerberus e compañía, operando con total impunidade grazas á alfombra vermella dos sucesivos gobernos do réxime.

O desafiuzamento invisible

A operativa destes fondos nos nosos barrios segue un patrón de violencia económica sistemática: mercan edificios enteiros habitados por familias traballadoras, agardan a que venzan os contratos e impoñen subas abusivas do 50 %, do 70 % ou do 100 %.

O obxectivo é o chamado «desafiuzamento invisible»: expulsar os veciños de toda a vida para reformar os pisos, encarecer o barrio mediante a xentrificación ou destinalos ao lucrativo negocio do aluguer turístico.

Quen se resiste sofre acoso inmobiliario ou o desafiuzamento exprés, executado polas forzas do Estado ao servizo de intereses privados.

SOCIMI: o privilexio fiscal dos amos do ladrillo

Este espolio conta cun blindaxe legal e fiscal insultante. Os fondos voitres operan sobre todo a través das SOCIMI, sociedades creadas a medida que gozan dun tipo do 0 % no Imposto sobre Sociedades.

Mentres unha familia obreira paga impostos por cada produto da cesta da compra, os maiores terratenentes do país apenas tributan polos millóns que gañan exprimindo o salario dos seus inquilinos.

As tímidas regulacións de prezos vixentes son meros parches que estes fondos esquivan con artimañas legais, como os falsos alugueres de tempada.

O que xa funciona en Europa

Non se trata de ningún experimento radical: trátase de copiar o que xa funciona nos países que sempre poñemos como exemplo de éxito.

Países Baixos ou Suecia non son sospeitosos de comunismo, e alí o Estado non deixa que o mercado inmobiliario se rexa pola lei da selva. Alemaña e Austria levan décadas regulando o aluguer e váilles bastante mellor ca nós.

Se cres que regular o aluguer é cousa de países pobres, a realidade desmíntete: a lei do máis forte é a que resulta tercermundista.

As nosas propostas

Non abonda con construír máis nin con avalar con diñeiro público as hipotecas da banca. A única saída xusta é unha ofensiva lexislativa contra os especuladores:

– Expropiación sen indemnización das vivendas en mans de fondos voitres e grandes tedores.

– Prohibición absoluta dos desafiuzamentos sen alternativa habitacional real.

– Creación dun parque público de aluguer que cubra as necesidades reais da poboación.

– Control efectivo dos prezos do aluguer que reduza as rendas de xeito drástico.

A vivenda é o centro sobre o que se constrúen unha vida digna, a saúde mental e a estabilidade de calquera familia.

Se non somos quen de garantir un teito á nosa xente, a nosa democracia non é máis ca unha cáscara baleira ao servizo do mercado.

É hora de escoller: ou o dereito á vida ou o dereito ao beneficio dos especuladores.

A vivenda debe ser para vivir, non para especular.

Até a vitoria sempre!