«Axeonllaranse ante nós»: a profecía imperial dun rabino e a xerarquía real do sionismo

Camaradas,

Hai declaracións que non precisan ser analizadas por un politólogo nin desmiuzadas por un teólogo: explícanse soas. Iso é o que aconteceu co vídeo, xa viral, dunha conferencia do rabino Yon Tov Glaser, predicador vinculado a Aish HaTorah en Xerusalén, coñecido mediaticamente como «o rabino surfista». Ante o seu auditorio, sen metáforas nin matices diplomáticos, Glaser foi directo ao gran: as nacións máis poderosas do mundo —citou expresamente Estados Unidos, Alemaña, Francia, Inglaterra, e tamén Rusia e China— «teñen que poñerse de xeonllos», igual que, no seu relato bíblico, o fixo Exipto, e «van caer duro» por como trataron o pobo xudeu durante os últimos dous mil anos. Palabras súas, non interpretación de ninguén.

Non é a primeira vez que analizamos nestas páxinas como o poder sionista, cando baixa a garda, revela unha xerarquía que non aparece nos comunicados oficiais nin nos cumes diplomáticos. Xa o vimos con Netanyahu, rebaixando a Xesucristo ao nivel moral de Xengis Kan para xustificar a lóxica da forza bruta como principio de goberno. Xa o vimos con Ben-Gvir, normalizando o cuspe a sacerdotes e monxas nas rúas de Xerusalén como «vella tradición xudía» que non merece nin sequera sanción penal. Agora súmase esta terceira peza: un predicador de peso institucional anunciando, ante un público entregado, que o destino das grandes potencias mundiais —incluídas aquelas que hoxe sosteñen económica, militar e diplomaticamente o Estado de Israel— é a submisión e o castigo.

A teoloxía como blindaxe do poder real

Convén non caer na simplificación fácil: nin Glaser fala en nome de todo o xudaísmo, nin as súas palabras representan a totalidade da sociedade israelí, que, ademais de ser plural no relixioso, alberga sectores —laicos, de esquerda, antisionistas e mesmo ortodoxos antisionistas como Neturei Karta— que rexeitan frontalmente este tipo de discurso. Esa distinción é a mesma que fixemos ao falar de Ben-Gvir e que o propio poder sionista prefire que esquezamos cando lle convén presentarse como monolítico fronte aos seus críticos e como plural cando lle convén esquivar a responsabilidade.

Pero, feita esa salvidade, o relevante politicamente non é a teoloxía en si, senón a súa función. Un discurso mesiánico de submisión das potencias —Estados Unidos incluído, o mesmo Estados Unidos que financia con miles de millóns de dólares anuais o aparello militar israelí— non é un exabrupto folclórico sen consecuencias. É a tradución relixiosa dunha relación de forzas que o sionismo político leva décadas construíndo: a dun actor rexional que se sabe protexido pola primeira potencia militar do planeta e que, precisamente por iso, pode permitirse o luxo de anunciar en público que esa mesma potencia protectora «vai caer de xeonllos». É o mesmo mecanismo que xa denunciamos con Netanyahu: a forza bruta e a superioridade étnico-relixiosa por riba de calquera código moral compartido, xa sexa cristián, laico ou de dereito internacional.

Occidente, o aliado que paga e cala

Aquí está a contradición que ningún goberno europeo nin norteamericano quere mirar de fronte: sostense económica e militarmente un proxecto político —o sionismo de Estado— cuxos principais expoñentes, cando falan sen filtro diplomático, non ocultan o desprezo cara a quen os sostén. Ben-Gvir cospe simbolicamente ao cristianismo que, en Estados Unidos, vota maioritariamente os partidos máis proisraelís do planeta. Netanyahu iguala a Cristo cun xenocida centroasiático ante a prensa internacional. Glaser anuncia o sometemento futuro das mesmas potencias que hoxe garanten a impunidade de Israel en Gaza e Cisxordania. A dereita evanxélica estadounidense, que converteu o apoio incondicional a Israel en artigo de fe política, podería comezar por preguntarse que lugar ocupa realmente nesa xerarquía que os seus aliados describen cando cren que ninguén fóra do círculo os escoita.

Nós, desde a clase traballadora e desde o internacionalismo, non precisamos profecías nin cuspes para saber de que lado estamos: do lado dos pobos —palestino, sirio, libanés, iemenita— que sofren a violencia real dese proxecto, e do lado de todos os traballadores do mundo, xudeus incluídos, aos que ningunha teoloxía de dominación representa. As nacións non se axeonllan ante deuses vingativos nin ante potencias imperiais: érguense, como sempre o fixeron, cando a clase obreira decide que xa caeu abondo.

Até a vitoria sempre