Ceuta non é unha invasión: é o espello dun sistema que fabrica miseria e despois a criminaliza

Decenas de miles de persoas cruzaron a nado, saltando espigóns, arriscando a vida en El Tarajal e Benzú. Máis de 40 persoas morreron afogadas tentando chegar a Ceuta. E mentres os corpos aparecen na beira, a dereita e a ultradereita españolas non falan de rescate, non falan de causas, non falan de responsabilidade histórica: falan de «invasión». Camaradas, quero que nos deteñamos un segundo nesa palabra, porque non é inocente. Escóllese para deshumanizar, para converter seres humanos que foxen da miseria nun exército inimigo, e así xustificar calquera resposta, por brutal que sexa.

Os feitos, antes que o ruído.

Máis de 60.000 persoas tería entrado de xeito irregular en Ceuta nos últimos días, no maior episodio de presión migratoria nesa fronteira dende 2021. A metade regresou pola súa propia vontade a Marrocos; miles permanecen nunha cidade de apenas 83.600 habitantes, coa súa capacidade de acollida xa desbordada antes de que comezase este último repunte. Esa é a realidade material. Todo o demais —o «efecto chamada», a «política de fronteiras abertas», a «invasión»— é propaganda construída sobre un dato que Vox e o PP repiten sabendo que é falso: quen acaba de cruzar non pode acollerse a ningún proceso de regularización, porque o prazo para solicitalo pechou hai un mes e esixía ter entrado en España antes do 1 de xaneiro de 2026. Menten sabendo que menten. É o seu método.

Santiago Abascal chamou a «botalos» cos «medios que sexan» e responsabilizou por adiantado a Pedro Sánchez de «cada futura puñalada» e «cada futura violación», vinculando dun trazo inmigración, delincuencia e violencia sexual, a vella fórmula do fascismo de todos os tempos. Os vicepresidentes de Vox nas comunidades onde gobernan ordenaron retirar axudas ás ONG que, segundo eles, «colaboran coa invasión». E a ultradereita internacional —Meloni, Bardella, o propio Trump— converteu Ceuta en munición para a súa ofensiva xenófoba global. Non é casualidade: é a mesma internacional reaccionaria que xa vimos avanzar en Latinoamérica e en Europa, a que precisa dun inimigo exterior para tapar a miseria que xera porta adentro.

O inimigo non vén en patera.

Como xa escribín a propósito das traballadoras e traballadores migrantes en España: o inimigo é de clase, non vén de fóra, e moito menos vén a nado ou en patera. En todo caso vén en limusina. Quen hoxe pide «deportacións masivas xa» son os mesmos que, cando convén á patronal, prefiren migrantes sen papeis e sen dereitos, porque un traballador sen documentos en regra vese obrigado a aceptar salarios de miseria, xornadas interminables e abusos con tal de sobrevivir ou non perder a súa residencia. Esa precariedade imposta non só golpea o traballador estranxeiro: presiona á baixa as condicións de toda a clase traballadora, tamén a española. Por iso dicimos sempre, camaradas: ou o collemos xuntos, ou o deixamos, porque separados véncennos a todos.

Non ter papeis non converte a ninguén en delincuente. É un problema administrativo, non un delito; confundir ambas as cousas é propio de ditaduras, non de democracias. A nosa Constitución, no seu artigo 14, garante a igualdade ante a lei sen discriminación por nacemento, raza ou condición social; o artigo 13.1 estende esa igualdade ás persoas estranxeiras e obriga ao cumprimento dos tratados internacionais de dereitos humanos que España ratificou. A Comisión Europea contra o Racismo e a Intolerancia foi clara: as redadas por perfil racial violan directamente o principio de igualdade. E aínda así, aquí estamos, vendo como gobernos autonómicos ameazan con perseguir as mesmas ONG que rescatan corpos do mar.

Demografía, hipocrisía e oligarquía.

Hai ademais unha hipocrisía de fondo que convén desnudar. A Unión Europea rozará os 453 millóns de habitantes en 2029 antes de iniciar un declive que a deixará en 399 millóns a finais de século. España, mentres tanto, crecerá até mediados de século, e en boa parte grazas á poboación migrante. O problema non son os inmigrantes: precisámolos. O problema son os salarios de miseria, a imposibilidade de conciliar, a falta de axudas sociais, todo o que afundiu a natalidade da clase traballadora autóctona. A eses falsos patriotas que axitan a bandeira e o medo importalles un carallo que os pobos de Europa envellezan e se baleiren: o que queren é man de obra sen dereitos, ilegal a propósito, precisamente porque así é máis barata e máis dócil. Hipócritas, mentireiros: os verdadeiros inimigos dos traballadores, españois ou migrantes, son os oligarcas que se benefician desta guerra entre pobres, non as persoas que cruzan unha fronteira a nado.

Posicionarse, non poñerse de perfil.

Ante o racismo e a xenofobia non vale poñerse de perfil. Non hai peor fascista ca un burgués asustado; o fascismo cúrase lendo, e o racismo cúrase viaxando. É necesario tomar partido, sempre, cando se vulneran dereitos amparados polo dereito internacional. Hoxe toca dicilo alto e claro: o que ocorre en Ceuta non é unha invasión, é unha traxedia humanitaria que o capitalismo global fabrica na orixe —guerra, fame, saqueo neocolonial— e que a ultradereita explota despois no destino para gañar votos sobre cadáveres. A nosa solidariedade de clase, camaradas, non coñece fronteiras nin pasaportes. Cos migrantes que hoxe arriscan a vida no Estreito, coas traballadoras e traballadores explotados aquí e alí, con toda a humanidade que se nega a ser mercadoría.