Tempos escuros: o capital axusta contas cos pobos

Camaradas, non nos enganemos con eufemismos nin coa linguaxe morna de quen prefire chamarlle «populismo» ao que é, sinxelamente, fascismo do século XXI. Estamos a vivir tempos escuros. Moi escuros. E quen non o vexa así, ou é cómplice, ou non quere mirar.

O que ocorreu nas urnas de Colombia, Arxentina, Venezuela, Ecuador, Perú e Chile non é unha anécdota electoral máis, un simple vaivén do péndulo democrático que algúns analistas de salón nos venden para tranquilizar conciencias. É a entrega, país tras país, da soberanía latinoamericana á ultradereita vendepatrias, a eses xestores locais do capital transnacional que aceptan con entusiasmo servil o papel histórico que Washington lles ten reservado dende hai máis dun século: o de patio traseiro do imperialismo yanqui.

¿Fai falta lembrar o que significa Javier Milei na Arxentina? Un presidente que chega ao poder da man de Israel e dos Estados Unidos, que desmantela o pouco que quedaba do Estado social arxentino, que entrega os recursos estratéxicos do seu país ao mellor postor estranxeiro mentres a clase traballadora arxentina se empobrece a un ritmo que non se vía dende o corralito. Iso non é liberdade, camaradas. Iso é a vella receita da pillaxe con nome novo.

E logo está Venezuela. O secuestro do presidente lexítimo Nicolás Maduro por parte do aparato militar estadounidense non é, como pretenden facernos crer os grandes medios, unha operación contra o «narcotráfico». É un secuestro de Estado, un golpe descarado contra un país que se atreveu, con todos os erros e contradicións que se lle queiran achacar, a sostér durante máis de dúas décadas un proxecto de soberanía fronte ao imperio. Cando Washington decide quen goberna en Caracas a bombazos, o que está en xogo non é a democracia: é o petróleo, son os recursos, é o castigo exemplar a calquera pobo que ouse pensar distinto.

Colombia non se libra. O triunfo da ultradereita colombiana ameaza con reabrir as feridas dunha guerra civil que custou centos de miles de vidas, e ameaza con entregar o país exactamente igual que o fixo Milei na Arxentina: privatizando, desregulando, axeonllándose. É o mesmo guión, camaradas, aplicado coas variantes locais de cada país, pero coa idéntica firma ao pé: a dos fondos de investimento e os despachos de Washington.

Europa non é unha excepción, é a mesma enfermidade

Non nos enganemos ao solitario pensando que isto é un problema exclusivamente latinoamericano. En Europa a ultradereita avanza a paso firme, e España non é unha excepción a esa regra, por moito que algúns nos queiran presentar como unha anomalía virtuosa dentro do continente. Quizais a única diferenza é que aquí un apoio demasiado explícito de Donald Trump acaba restando votos aos candidatos ultras, por ese certo chovinismo europeo que aínda desconfía do veciño americano. Pero non nos confundamos: é unha diferenza de matiz, non de fondo.

Occidente enteiro está en franca involución e decadencia. E nese naufraxio, a esquerda que debería estar a plantar cara aparece edulcorada, desnortada, incapaz de ofrecer un horizonte que non sexa a simple xestión máis ou menos amable do capitalismo. A socialdemocracia, camaradas, non ten nin tivo nunca a capacidade real de facer fronte ao monstro fascista. A historia démoo unha e mil veces: cando o capital se sente ameazado, non negocia con socialdemócratas, esmágaos ou cómpraos. E mentres tanto, a esquerda de raíz, a esquerda que defende de verdade os intereses da clase traballadora, foi traizoada unha vez máis por quen preferiu o pacto ao combate.

Non hai atallos

Non hai fórmulas máxicas nin maquillaxe electoral que nos saque deste pozo. O que fai falta é memoria histórica, conciencia de clase e organización. Fronte ao avance fascista non valen as medias tintas nin os pactos de xestión con quen só aspira a administrar a derrota con mellores modais.

A clase traballadora consciente de Latinoamérica e de Europa ten diante de si a mesma tarefa de sempre: recoñecer o inimigo, nomealo sen eufemismos e organizarse para lle plantar cara. Non hai democracia posible baixo o imperio. Non hai convivencia posible co fascismo. Só queda, como sempre quedou, a loita.

Até a vitoria sempre.