O sionismo non nace defensivo: nace negando

Mentres Colombia enterraba os seus mortos tras o terremoto do 10 de agosto, o goberno de Abelardo de la Espriella recoñecía, ese mesmo día, a soberanía israelí sobre os Altos do Golán —territorio ocupado condenado pola ONU— e aceptaba unha delegación de 82 militares das FDI que chegou catro días tarde, cando xa pasara a fase crítica de rescate. Un voceiro do exército israelí chegou a grabarse nun burato limpo, sen po no traxe, «atopando» cadáveres para a cámara. Concelleiros colombianos xa esixiron a súa retirada por falta de aval do Senado.

Non é un caso illado. É o mesmo patrón que percorre a historia do sionismo como ideoloxía de Estado: en 1938 Ben-Gurión dicía apoiar «o traslado forzoso» dos árabes «sen nada inmoral niso»; en 1969 Golda Meir afirmaba que os palestinos «non existían»; en 2023 o actual ministro de Finanzas Bezalel Smotrich repetiu case as mesmas palabras en París, entre aplausos.

Non fai falta esaxerar nin inventar citas —as hai apócrifas que convén non usar— para constatar un feito: dende os seus fundadores ata os seus dirixentes actuais, o sionismo construíuse sobre a negación explícita doutro pobo. E hoxe, mentres bombardea Gaza, tamén sabe facer propaganda humanitaria noutros continentes.