André Abeledo Fernández •  Opinión •  01/11/2026

Responsabilidades, non carroña: o que esixe o accidente ferroviario de Urda

Un novo accidente de tren e unha nova traxedia humana. O 28 de outubro, en Urda (Toledo), un AVE chocou por alcance contra un tren de Iryo que estaba detido, e o balance provisional é de 68 mortos. Xente que ía traballar, estudar ou ver a súa familia. Cada vida perdida é unha desgraza, e ningunha se explica cunha frase de tertuliano.

Dor primeiro, opinións despois

Non son especialista en trens e négome a elucubrar sobre as causas. Para iso xa están o futbolista Marcos Llorente ou Miguel Bosé, que nos explican que a Terra é plana e que hai que poñerse papel de aluminio na cabeza para que os extraterrestres non nos rouben as neuronas. Eu prefiro escoitar os expertos: quen estudou o tema e quen traballa nel, antes ca xornalistas que defenden unha ideoloxía ou ca políticos carroñeiros.

A carroña de sempre

E, entre os carroñeiros, está Santiago Abascal, que xa sinala o Goberno como culpable do accidente, igual que o faría dun terremoto. Vive diso: da desgraza, da mentira, do bulo, porque non ten proxecto. Mentres outros partidos suspenden a súa actividade, el segue en campaña, porque as vidas alleas lle importan pouco. A quen non quere unha sanidade pública que nos protexa a todos, que lle vai importar quen se levanta de madrugada para traballar e non volve á casa? El non cotizou un só día na súa vida; os traballadores importámoslle bastante menos ca nada.

Responsables, non culpables

Quero saber que ocorreu e quen son os responsables, que non é o mesmo que buscar culpables. E quero que se faga o necesario para que non se repita. Os accidentes existen, e por iso se chaman así, pero moitos evítanse.

Polo que se coñece ata agora, e á espera do informe da CIAF, o sistema de sinalización LZB caeu e os trens detivéronse: a seguridade automática fixo o seu traballo. Despois, segundo as informacións publicadas, o centro de control autorizou a reanudación da marcha do tren que viña por detrás, que circulou a velocidade normal en lugar de facelo en «marcha á vista», que é o que esixe o protocolo para poder frear ante calquera obstáculo que haxa diante. Aí, nesa cadea de decisións, houbo un erro humano de dimensións dramáticas.

Que os sindicatos denuncien a falta de persoal ou a necesidade de modernizar os sistemas é lexítimo, e compártoo. Pero, neste caso, o sistema de seguridade non fallou: cando o sistema caeu, os trens detivéronse, que é exactamente para o que está deseñado. O que veu despois foi unha orde humana de reanudar a marcha cun tren parado diante, e aí é onde hai que investigar.

Corporativismo, non

Os sindicatos están para defender os dereitos das traballadoras e dos traballadores, non para defender o indefendible. Paréceme mal o corporativismo en calquera gremio: en medicina, cando un compañeiro comete unha barbaridade no quirófano e os demais a agochan; e tamén me parece mal neste caso. Dicir que o que non debe fallar son os sistemas automáticos e que a responsabilidade non pode recaer nos traballadores non se sostén. Os sistemas están aí, pero os traballadores tamén están aí por algo: para controlalos, para actuar cando fallan e para saber facer o seu traballo. Se o ser humano non fose necesario, non estaría aí. E iso tamén o defendemos desde os sindicatos: a máquina non substitúe a persoa.

O que si defendemos

Estamos en contra de que se privaticen os servizos públicos, tamén o ferrocarril, porque privatizar degrada o servizo. Estamos a favor de contratar o persoal necesario, porque sen cadros de persoal suficientes non hai seguridade que valla. E estamos de acordo en que hai que saber que ocorreu antes de sinalar a ninguén. Todo iso é compatible con esixir que se depuren responsabilidades, e iso é precisamente o que esiximos.

Unha denuncia que segue pendente

Nada do que se sabe vincula isto coas causas do accidente, e non o vou insinuar. Pero, en xuño de 2025, o sector ferroviario da CGT en Galiza pediu por escrito ao presidente de Renfe que suspendese o contrato de seguridade e vixilancia adxudicado a I-SEC Aviation Security, filial do grupo israelí ICTS que, segundo o sindicato, foi creado en 1982 por membros dos servizos de intelixencia do Shin Bet. Ese contrato cobre a seguridade a bordo dos trens, nas estacións, nos talleres de Redondela, Ferrol e Ourense, e noutras infraestruturas ferroviarias galegas. A CGT sostén que unha empresa pública como Renfe non debe financiar con diñeiro público empresas israelís mentres Israel perpetra un xenocidio contra o pobo palestino, e reclama que o servizo se licite de novo a unha empresa non vinculada con Israel.

É un contrato de vixilancia, non de circulación nin de sinalización. É un debate lexítimo sobre a quen adxudican os contratos os nosos servizos públicos, e convén non mesturalo co que investiga a CIAF.

Un pouco de seriedade

Xa sabemos que a ultradereita carroñeira non a vai ter, nin tampouco a caverna mediática. Que a teñamos, polo menos, os sindicatos e a xente normal. Débémosllo ás vítimas.

Até a vitoria sempre!


Opinión /